KIŞ BAHÇESİ..
Kitap o kadar çok kalbe dokunuyor ki Sevdiğim 2. kez(ilki üniversitedeyken) okumama rağmen 3. ,4. ,5. kez okurum ben bu kitabi yine aynı hislerle. Roman iki kız kardeş(Meredith&Nina) ve anneleri arasında anne karakterin geçmişi anlatılarak geçiyor. 2. Dünya savaşında Leningrad'da yaşananları anlatıyor. Anne karakterinin (Vera) sabrına, aşkına, zor koşullara rağmen cesaretine, gücüne hayran kalmamak mucize olurdu sanırım. Tüm acılara rağmen pes etmemesi (pes etmeyi bilmediğinden) 'ümit her zaman vardır.' cümlesini aklıma getiriyor. Ama bunca acıya, kaybetmeye rağmen insan nasıl ayakta kalabilir ki???
Neyse daha fazla kitaptan bahsetmeyeyim ki birlikte okuyabilelim. 🥰
Ama kitaptan sevdiğim alıntılar seninle paylaşmak istiyorum.
** İnsan kalbinin nelere katlanabileceğine şaşarsın. (sy-66)
* Hiçbir sır güvende değildir. (sy-258)
* Bir şeyi ne kadar çok duyarsan doğruluğunu o kadar az sorguluyorum. (sy-310)
* Biz kadınlar kendimizi değil başkaları için seçimler yaparızve anne olduğumuzda biz... çocuklarımız için ne gerekiyorsa ona katlanırız. Onları koruyacaksın. Bu seni, onları incitecek. Senin görevin, kalbinin kırıldığını saklayıp ihtiyaçları olan şeyi yapmak. (sy-348)
* Hayatına devam et. Unutabilirsen unut. Yaşa. (sy-444)
* Ama bunu nasıl yapabilirdi ki? Herhangi bir kadın annesinin hikâyesini bilmeden nasıl kendi hikâyesini bilebilirdi?
* Onları özlüyorum. (Vera)
İki küçük kelime.
Her şey. (sy-485)
* Bütün bunların içinde öğrendiği bir şey varsa, bu da hayatın -ve aşkın- her an bitebileceğiydi. Bunlara sahip olduğun zaman, bütün gücünle tutunacak ve her anın tadını çıkaracaktın. (sy-491)
* Sevinç ve üzüntü hayatın bir parçasıydı; belki de işin sırrı, bütün bunları hissetmek, fakat sevince biraz daha sıkı sarılmaktı, çünkü güçlü bir kalbin ne zaman duracağını asla bilemezdiniz. (sy-501)
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder